Uitgetwitterd

Tegelijk met mijn blog begon ik een account op Twitter. Ik hoopte dat mensen mijn blog zo sneller zouden vinden (is deels gelukt, denk ik) en hoopte zo op de hoogte te blijven van het laatste (literaire) nieuws of leuke, interessante dingen als eerste te lezen. Ofzoiets.

Wat ik denk na vier maanden Twitter:

Te veel reclame, te veel onzin, te weinig nieuws, te weinig interessante meningen. Niets ten nadele van iedereen die ik volgde of mij volgde, maar het voelt een beetje of ik de hele dag Journaal24 kijk of een inbox vol berichtjes heb die ik allemaal zou deleten. Wanneer lees je nou iets op Twitter dat zo belangrijk is dat je het direct moet weten, en dat niet ook op de radio, op tv, in de krant, per telefoon of sms aan je bericht wordt? En hoeveel onzin staat daar tegenover? Twitter is kaf met heel erg weinig koren.

Op een literaire avond sprak ik eens een vriend die zei: ‘Ik kom niet vaak op dit soort avonden. In de tijd dat ik hier ben, kan ik ook een boek lezen.’ Dat geldt ook voor Twitter. En blogs misschien. Nogmaals: kaf van koren scheiden, in de voortdurende informatiestroom die er is, moet je af en toe ook bronnen uitschakelen.

Maar: als ik stop met het getwitter, kan ik mijn eigen blogs ook niet meer promoten. Da’s dan jammer, maar ik was al niet zo’n fan van de zelfpromotie van anderen, en om alleen nog maar dat soort berichten te twitteren past mij niet. Dus zet m’n blog maar bij je bookmarks: letterenmeisje.wordpress.com. En Twexit. (Waarom eigenlijk niet Twixi, als in dixi, ik heb gesproken? Vind ik veel leuker.)

Of: hasta la vista