Desperate housewives (2): Eva Longoria
Vrouwen mogen zich dan herkennen in ploetermoeder Lynette, als een man naar Desperate housewives kijkt, kijkt hij naar Gabrielle (Gaby) Solis. Een vrouw die niet gemaakt is om te werken (behalve als model), die haar dochter geen breuken kan uitleggen (hmbrr), die het als huisvrouw maar zwaar heeft met het aansturen van tuinman en schoonmaakster. Nogal negentiende-eeuws, maar goed, zoals ik al zei, ze is er om bepaalde kijkers te pleasen en daarom loopt ze vooral vaak rond in mooie lingerie en nauwsluitende designjurken. In de serie is zij het type van de overspelige vrouw (met name in de eerste seizoenen meld ik maar even, voordat kenners zullen zeggen dat dit niet helemaal klopt). En ze doet het met de tuinjongen, een lekker ding van 17 jaar. Schattig.
Het ergste in 21e-eeuws Amerika lijkt dan te zijn dat ze het met een veel jongere man, een minderjarige doet, de zoon van een van haar buurvrouwen. En is dit niet typisch: in werkelijkheid is actrice Eva Longoria maar drie jaar ouder dan gardener Jesse Metcalfe, terwijl de man die haar echtgenoot speelt in werkelijkheid vier jaar ouder is dan zij.
Maar goed, ze gaat dus vreemd; dat snappen we best van een vrouw die zich zo verveelt, in zo’n grote villa, man altijd aan het werk en weinig aandacht voor je. Heerlijk als er dan een ander komt die snapt wat je nodig hebt (aandacht natuurlijk en goeie seks). Kijkers smullen van de schaars geklede Gaby en gardener John en leven mee met de stiekeme relatie. Geheimen, heerlijk! En we begrijpen het helemaal als ze in een later seizoen heimwee krijgt naar vroeger als ze John weer tegenkomt. Dan is hij volwassen en rijk en eigenlijk best een geschikte partij, als ze niet al getrouwd was. Zou ze niet alsnog? Tja, die keuze hè… wat een literair thema eigenlijk. Ik zeg: Pride and Prejudice, Bridget Jones’ Diary en natuurlijk… Lady Chatterley’s Lover.
Ik las de roman van Lawrence deze week voor het eerst (!) en ik kon het boek niet wegleggen. Ik ben altijd verrast als een roman uit 1928 me net zo kan boeien als een 21e-eeuwse roman. En dat lukt dankzij een heel simpele, effectieve spanningsboog: in het begin wordt direct het ‘probleem’ benoemd: het ontbreken van een lichamelijk, seksueel aspect in de relatie tussen de Chatterley’s. De vrouw verveelt zich, zit daar maar in het grote huis met een man die zijn aandacht liever aan andere zaken geeft. De invalide Sir Chatterley moedigt Lady Chatterley daarom aan een minnaar te nemen. Dan kan het natuurlijk alleen maar misgaan: ja, ze neemt een minnaar, maar ze wordt verliefd op hem en voelt zich genoodzaakt te kiezen tussen het stabiele, maar saaie leven bij haar ‘Sir’ en het spannende (seks)leven bij de ondergeschikte ‘gamekeeper’ (wat een schandaal zou betekenen). Dat heen en weer slingeren in haar gevoelens wordt als in een soap uitgesponnen met opwindende scènes en een omgeving die steeds meer te weten komt – alsof auteur D.H. Lawrence ook elke week naar Desperate Housewives keek.
Een spanningsboog gaat bijvoorbeeld zo: de jachtopziener nodigt haar bij hem thuis uit na wat spannende ontmoetingen in een hut: ‘Tha mun come ter th’ cottage one time’, zegt hij in een dialect dat het verschil tussen hen alleen maar benadrukt. Maar hij wil de relatie dus verdiepen, persoonlijker maken. Zal ze hem in zijn cottage gaan bezoeken? Nee, eerst ontwijkt ze hem. De lezer denkt: ‘Ga er nou naartoe!’ Maar ze wandelt de andere kant op. Gaat bij een buurvrouw op bezoek. Loopt terug en komt hem tegen. Ze beleeft een spectaculair orgasme (ik vat het kort samen). En ja, kort daarna wil ze wel naar zijn cottage…
De parallellen met bijvoorbeeld Bridget Jones of een serie als Desperate Housewives zijn frappant: thema en spanning in de roman zijn vergelijkbaar. Maar een opvallend verschil is dat de seks in Lady Chatterley’s Lover veel explicieter is dan nu nog altijd in tv-series gebruikelijk is. Auteur Lawrence hoopte dat woorden als ‘fuck’ en ‘cunt’ eens wat gewoner zouden worden door ze in literatuur ook gewoon te gebruiken. Dat was niet direct het effect. Zijn roman kwam in 1960 pas ongecensureerd uit in Amerika en uitgever Penguin kreeg toen alsnog een rechtszaak wegens de ‘four-letter words’. En nog altijd worden fuck en cunt weggebliept op tv – Lawrence’ plan werkte dus niet. Gelukkig werkt de roman wel. Het is een opwindend boek. Ik heb me verbaasd over Lawrence’ inlevingsvermogen in de vrouw – ik heb me verbaasd over de dialogen tussen vrouw en minnaar, het praten over seks, over tegelijk klaarkomen en de moeite die dat kost, de kennis van het vrouwelijk orgasme (volgens Doris Lessing beschrijft Lawrence wel de G-spot, maar niet de clitoris). Maar ondertussen heb ik vooral met veel plezier het boek gelezen – met rode konen? Mja, soms wel. Al had het geholpen als gamekeeper Mellors geen snor had gehad en wat meer van tongzoenen hield. Als hij wat meer leek op die lover van Gaby, bijvoorbeeld.
