Helaas heb ik voorlopig geen tijd meer om mijn letterenmeisje-blogs voort te zetten. Vond je mijn korte reeks blogs inspirerend, interessant en had je toch meer gewild? Of heb je een vraag over een van m’n blogs? Mail me op letterenmeisje [at] gmail…
Elk jaar gaat het hetzelfde, in de pre-komkommertijd moet alvast voorspeld worden wat dé zomerhit van het jaar gaat worden. Van de Macarena en de Ketchup-song naar de boeken van Stieg Larsson, Nicci French, Giordano en Ammaniti of wie weet, dit jaar Murakami? Er zijn niet veel regels voor een zomerhit, maar volgens mij geldt wel dat we 1. het liefst boeken uit het buitenland lezen, 2. het liefst romans lezen, 3. met een duidelijke structuur en lekker toegankelijk (zie The Ketchup song). Exotische namen en locaties: graag! Spanning en sentiment: graag! Een beetje hype is nodig, vlak voor de vakantie het liefst. Tatiana de Rosnay scoort goed dit jaar, maar ook Een keukenmeidenroman. Vrouwenboeken, zouden sommige mensen zeggen. Lees meer
Tegelijk met mijn blog begon ik een account op Twitter. Ik hoopte dat mensen mijn blog zo sneller zouden vinden (is deels gelukt, denk ik) en hoopte zo op de hoogte te blijven van het laatste (literaire) nieuws of leuke, interessante dingen als eerste te lezen. Ofzoiets.
Wat ik denk na vier maanden Twitter: Lees meer
Ik las Plattegrond van een jeugd van Wanda Reisel en kort daarvoor haar roman Baby Storm. Een interessante herhaling kwam ik tegen:
Fragment Baby Storm (2008):
… ik vertelde er maar niet bij dat ik al mijn hele leven nachtmerries had van een baby die ik op straat vond, en die ik snel naar een ziekenhuis moest brengen, maar onderweg werd het nekje van het kind van stopverf en rekte uit tot een heel dun draadje en dan wist ik van paniek niet hoe ik het kopje en lichaampje bij elkaar moest houden.
In mijn eerste blog verwees ik naar Elsbeth Etty, die zegt dat een vrouwelijke romancier vijf keer zo goed moet zijn als een man om succesvol te zijn. Maar valt dat ook te bewijzen? Vaak wordt er geroepen dat er te weinig vrouwen voor literaire prijzen genomineerd worden, maar waar zijn de cijfers? Maar één vrouw genomineerd! Weer niet gewonnen! Maar je kunt toch alleen een 50/50 verdeling van prijzen verwachten als ook de inzendingen voor de prijs 50/50 man-vrouw zijn? En dan de chicklit wegfilteren aub.
Op de Republiek der Letteren werd onlangs een andere vraag gesteld: waarom zijn vrouwenthrillers zo populair? Lees meer
Vandaag won P. F. Thomèse de Esta Luisteraward voor J. Kessels, the novel. Ik moet er even bij zeggen dat hij de prijs niet krijgt voor het schrijven van dit boek, maar voor zijn voordracht. Een andere genomineerde was bijvoorbeeld Job Cohen met het luisterboek van Lijmen/Het been van Willem Elsschot.
Ik ga hier niet een discussie beginnen over de vraag of het interessanter is als je de auteur zelf hoort voorlezen of een acteur. Ik ga alleen zeggen dat sommige auteurs echt de beste voorleesstemmen hebben. Een van mijn favorieten is Anne Vegter. Lees meer
Revolutionary Road is de geschiedenis van een tragisch mislukt huwelijk, in de jaren vijftig. In die jaren zijn mijn ouders geboren. Zij zijn inmiddels grootouders van vier, bijna vijf kleinkinderen en we zijn dus twee generaties verder. Twee generaties waarin de pil, de seksuele revolutie en de Tweede Golf, de computer en de kinderopvangtoeslag in ons bestaan kwamen. Revolutionary Road verscheen aan de vooravond daarvan.
April en Frank Wheeler zijn een typisch voorbeeld van het kleinburgerlijke getrouwde leven in Suburbia in de jaren ’50. Maar dat hadden ze nooit willen zijn, ze hadden uit willen stijgen boven dat kleinburgerlijke en houden zichzelf voor dat dat ook best had gekund, of nog steeds kan. Ze maken een plan om naar Europa te gaan: daar zal April gaan werken, terwijl Frank nadenkt over de vraag hoe hij zichzelf kan vinden en het beste kan ontwikkelen. Maar dingen gaan niet zoals gepland, want April wordt zwanger – net als in het begin van hun huwelijk, niet gepland, ongewenst – en dat loopt naar, heel naar af. Lees meer
Ik las Griet skryf ‘n sprokie en zag ineens overal Afrikaanse woorden, op reclameposters vooral. Oh ja, het WK. Goed, laat ik daar dan ook maar de link naar maken: als je ter gelegenheid van het WK eens een Afrikaans boek wilt lezen, kies dan Griet skryf ‘n sprokie van Marita van der Vyver.
Hoofdpersoon Griet verwerkt met een psycholoog en met vrienden en een lekker jong ding de ellende van een scheiding na zeven jaar huwelijk. Lees Griet omdat het een mooi boek is dat een interessante kijk biedt op Lees meer
Onder de noemer ‘gouwe ouwe feministen’: Lees meer
Gewoon heel kort omdat het niet onvermeld mag blijven: de opmerking van Balkenende die gisteren ineens even een hype was, ‘U kijkt zo lief’. Het gaat me niet om de hype, maar het moet toch gezegd worden dat een politicus die zo’n, ik noem het maar, argumentum ad feminam maakt, een argument tégen de vrouw dus, gewoon geen stem meer verdient. Lees meer
Error: Twitter did not respond. Please wait a few minutes and refresh this page.
